Where am I?

Aantal berichten: 3 Registratiedatum: 19-08-10 Leeftijd: 17

Addiction rende voor haar leven. Wolven! Haar hoofd leek niet helder meer te zijn, het enige waar ze aan kon denken was rennen voor haar leven. Wat had haar in deze situatie gebracht? Ze wist niet eens dat de beesten er waren geweest. Maar nu volgde ze haar en hoorde ze hun kaken opeen klappen, hopend die om een van haar benen te klemmen. Ze voelde zich uitgeput, maar zette toch door. De wolven achter haar bleven rennen, maar ze hoorde het gehijg, wat betekende dat ook deze wezens moe werden. Nog even en ze zouden misschien ophouden? Toen voelde ze het. Tanden die zich om haar achterbeen sloten. Met haar ogen weid open gesperd klapte ze op de grond, wachtend op de wolven die bovenop haar zouden springen. Er gebeurde niets.

Ze voelde iets om zich heen suizen en een ogenblik later keek ze uit over een groot veld, vol groen gras. Ze wond op haar been was er nog, maar er waren geen wolven, geen geluid. Het was stil. Addiction keek verbaast om zich heen en liet haar blauwe ogen verrast over het gebied glijden. Het zag er prachtig uit, maar waar was ze? De wolven waren er niet meer en deze plaats leek op niets wat ze ooit had gezien. Het rook anders. Ze stond met moeite op en keek even naar de wond op haar been. Die was toch redelijk diep, maar niet al te. Ze zich voortdragen door haar slanke benen, haar manen en staart ritmisch bewegend op de zachte bries die over de velden streek. In de verte was een klein beekje te zien. Addiction stopte naast het water en stak haar fluwelen neusje erin om wat te drinken. Daarna ging ze in het water staan, om de wond te laten afspoelen. Het prikte even, maar ze zette door en bleef rustig staan, om haar hals uit te strekken en een pluk van het groene gras uit de grond te trekken. Het smaakte heerlijk, nog lekkerder dan in BMH. Maar er was niemand hier, en zou ook hier een gevaar dreigen? Elk mooi gebied was gevaarlijk, dat had ze geleerd.

Stuck in reality..

Admin Aantal berichten: 9 Registratiedatum: 15-08-10

Haar hoeven ploeterden door het droge gras van het weiland. Het halster wat ze om had was versleten door de pogingen om het er af te halen. Ze bleef stil staan toen ze de boerderij naderde. "Ze geven mij ook nooit aandacht." Een zucht verliet haar mond. Chenoa bleef stilletjes staan. De wind blies door haar haren, waarom kon ze niet vrij zijn als de wind? Haar oren, die ongelukkig naar achter stonden, gingen naar voren toen een meisje het huis uit rende. Ze werd gevolgd door een ander meisje en ze klommen beide over het hek dat de rand van het weiland vormde. "Það er minn hestur!¹" riep het meisje. "Hvað Chenoa fallegt,²" zei het andere meisje. Chenoa vond dat de mens een rare taal had. IJslands, had ze van een paard die hier vorige maand stond gehoord. De twee meisjes waren de donkerbruine IJslander genaderd. Het meisje wou vast haar laten zien aan het andere meisje, maar daarna werd ze weer genegeerd. De meisjes bleven een poosje bij het paard staan, kletsend, totdat het ene meisje het andere meisje meetrok. "Hvers vegna eigum við skilið?³" vroeg het meisje dat werd mee getrokken. "Hún er leiðinlegur. Hún gerir ekkert annað en standa enn,⁴" antwoordde het andere meisje droog. "Við erum að fara að leika við leikföng, sem er miklu skemmtilegra!⁵" Het ene meisje liet zich niet meer meeslepen en liep gehoorzaam het andere meisje achterna. Het paard draaide zich om en galoppeerde weer weg.

Plotseling was er geen droog gras onder haar voeten. Het was groen gras, nog nat van het dauw dat schitterde in de zon. Chenoa bleef staan en keek om haar heen. Er was geen spoor te zien van het IJslandse weiland. Nou ja, dan niet. Ze probeerde met haar laatste poging het halster van haar hoofd te halen met middel van haar hoef, en het lukte. Het bruinige halster viel op de grond. Ze was eindelijk vrij. Ze keek op, om verderop een ander paard te zien. Ze zag de schittering van water. Ze begon te galopperen, naar het paard toe, inderdaad, er was een beekje. "Goedemorgen," mompelde Chenoa, waarna ze een teug water nam. "Weet jij misschien waar ik hier ben?" Ze keek op toen een zwerm vogels over vloog. De hemel was blauw, op een paar wolkjes na. "Waar ben ik toch?"

¹ Dat is mijn paard!
² Wat is Chenoa mooi.
³ Waarom gaan we weg?
⁴ Ze is saai. Ze doet toch niks anders dan staan.
⁵ We gaan met het speelgoed spelen, dat is veel leuker.

Ik-vorm. Normale vorm. "Ik praat." "Jij praat." "Ik denk."

Aantal berichten: 3 Registratiedatum: 19-08-10 Leeftijd: 17

Het geluid van een naderend paard bereikte haar oortjes. Addiction keek op van het water en het dauw natte gras. Het was een ander soort paard, een die ze ook wel eens in BMH had gezien. Met vragende ogen keek ze de merrie aan. Misschien wist zij waar ze waren. Maar Addiction werd teleurgesteld toen de merrie de vraag ter woorden bracht die ze net uit had willen spreken. 'Hallo' zei ze eerst kalm. 'En het spijt me maar ik kan je niet helpen. Ik weet evenmin waar ik ben. Het ene moment was er nog een groep wolven, het andere moment, was ik hier' zei ze, nog steeds verbaast over wat er was gebeurd. Plots begon de verbazing over te slaan in paniek. Ze liet het niet zien, maar binnenin schreeuwde alles om aandacht. Wat als ze hier niet meer weg kwam?? Al haar vrienden, haar ouders en haar broers en zussen waren nog in BMH. Wat konden haar de schimmen en wolven enzo schelen! Ze wilde terug, terug naar waar ze eerst was. Zelfs haar oude thuis was niet zoals dit, niet zo vreemd, hoewel vele dat vonden. Er waren nog veel paarden over gebleven, hoewel het aantal al inkromp doordat er buiten paarden werden gevangen door de mens, maar hier leek niets te zijn en waarom waren de wolven haar niet gevolgd. Ze keek om zich heen om te zien of ze de bossen ergens zag, de bossen waar ze uit kwam. Maar het waren niet de bossen die ze zocht, niets dat ze zocht. Alles was anders hier.

Stuck in reality..